Reisverslag Egypte

Alle graven in het Dal der Koningen zijn met de ingang op het westen. Dat is omdat de Egyptenaren dachten dat het dodenrijk(het
hiernamaals) zich in het westen bevond. De Egyptenaren geloofden namelijk in de zonnegod Ra die iedere dag in een schip langs
de hemel voer: ‘s Avonds stief hij in het westen en dan werd hij ‘s ochtends in het oosten opnieuw geboren. Ze dachten
daardoor
dat er na de dood weer nieuw leven volgde en dat het dodenrijk in het westen lag. De Egyptenaren begroeven hun doden daarom
zoveel mogelijk aan de westkant van de Nijl. De Egyptenaren vereerden de zon dan ook als god: Ra of Re.
Naast de zonnegod Ra was er ook de god Osiris die volgens hen de gewassen liet groeien. Over Osiris vertelde ze het volgende
verhaal:
Osiris had een zuster en een broer. Zijn zus heette Isis en zijn broer Seth. Seth was de grootste vijand van Osiris. Hij doodde
Osiris en sneed hem in stukken. Zijn zuster huilde zo erg dat de Nijl overstroomde. Zij ging op zoek naar de stukken van Osiris
en toen zij die gevonden had en in elkaar had gezet, kwamen alle groene gewassen weer op. De Egyptenaren beschouwden Osiris
als god van het dodenrijk in het Westen, waar de doden heen gaan, waar hij al eens was gestoven en weer tot leven was gekomen.
Net als Osiris hoopten de Egyptenaren na hun dood weer verder te leven in het dodenrijk.
Na de tijd van de piramiden in het oude Egypte (± 2800-± 2100v.C.) begon men met het bouwen van de rotsgraven
in het Dal der
Koningen. De precieze reden is niet bekend. Waarschijnlijk is het omdat de toegang moeilijk te bereiken is voor grafrovers
en omdat het makkelijk te overzien was en te bewaken.